Camp Zagreb - kajaki na sztucznym stawie

Z Klenovicy wyjechaliśmy rano, zostawiając za sobą widok na Adriatyk. Czekały nas ok. 2,5 godziny jazdy na północ, w stronę Zagrzebia. To był ostatni etap chorwackiej części naszej wyprawy.

Chorwacja za oknem stopniowo się zmieniała. Kamieniste wybrzeże i skaliste wyspy Zatoki Kvarnerskiej ustępowały miejsca zielonym wzgórzom i dolinom środkowej części kraju. Krajobraz robił się coraz bardziej środkowoeuropejski - mniej dramatyczny niż dalmatyńskie klify, ale przyjemny po tygodniach patrzenia na morze. Iwonka zasnęła niemal od razu po wyjechaniu z kempingu, co przy trasie przez góry pomogło nam wszystkim skupić się na drodze.

W połowie trasy zaczęły pojawiać się pierwsze oznaki Zagrzebia - sieć autostrad, tablice drogowe z nazwami dzielnic, ruch gęstszy niż na wybrzeżu. Chorwacką stolicę omijaliśmy, ale jej obecność było czuć.

Camp Zagreb

Kemping leży na przedmieściach chorwackiej stolicy - z dala od miejskiego hałasu, ale z dobrym dojazdem do autostrady. Już na pierwszy rzut oka widać, że to miejsce dla gości jadących tranzytem: wszystko jest nowoczesne, czyste i na swoim miejscu. Sanitariaty są zadbane, a parcele porośnięte trawą i zacienione. Żadnych niespodzianek, żadnych problemów, czyli dokładnie to, czego szukaliśmy.

Warto wiedzieć: kemping leży w miejscowości Rakitje, nad jeziorem Rakitje, ok. 17 km od centrum Zagrzebia, i jest czynny przez cały rok. To wygodny przystanek także poza sezonem.

Ale jest tu coś, co odróżnia Camp Zagreb od typowego kempingu przydrożnego: sztuczny staw, wokół którego rozłożony jest cały teren. Spokojny, nieduży akwen otoczony drzewami - żadnych motorówek, żadnych sportów wodnych z głośnym silnikiem - tylko woda, zieleń dookoła i kilka kajaków czekających przy pomoście. Rozbiliśmy namiot i zanim zdążyliśmy cokolwiek ugotować, dzieci już pytały o te kajaki.

Kajak na stawie

Nie było wątpliwości, że wypożyczymy kajak. Wzięliśmy jeden. Iwonka miała nieco ponad rok i pływanie nie wchodziło dla niej w grę, więc jedno z nas zostawało z nią na brzegu, a drugie płynęło z którymś ze starszych dzieci. Zmienialiśmy się co chwilę, żeby każdy miał szansę popływać. Staw nie jest wielki - spokojnie można go przepłynąć w kilkanaście minut - ale właśnie o to chodzi: można wracać, zmieniać trasy, robić kolejne rundy bez pośpiechu.

Woda była spokojna i ciemna od odbijających się w niej drzew. Czas na pomoście i na wodzie płynął inaczej niż w czasie jazdy czy zwiedzania.

W pewnym momencie zauważyliśmy skały sterczące z wody - wyglądały zupełnie naturalnie, jakby wychodziły spod powierzchni stawu. Podpłynęliśmy bliżej, żeby to sprawdzić. Okazały się sztuczne, ktoś je po prostu tam ustawił. Dzieci uznały to za nie mniej zabawne, niż gdyby były prawdziwe, a my przez chwilę czuliśmy się lekko oszukani - co na swój sposób też jest rozrywką.

Po tygodniach w Albanii, Czarnogórze, Bośni i na chorwackim wybrzeżu takie spokojne kajakowanie na cichym stawie miało swój szczególny urok. Żadnych fal, żadnego pośpiechu, żadnej konieczności uważania na motorówki przejeżdżające obok. Morze jest piękne, ale ma swoje zasady - staw pozwalał po prostu popływać.

Z wody wróciliśmy przed wieczorem, ugotowaliśmy coś na kempingowej kuchence i spokojnie zasiedzieliśmy się przy stole. Następnego dnia mieliśmy wyjechać z Chorwacji, ale wyprawa jeszcze się nie kończyła.

Przystanek przed Wiedniem

Camp Zagreb zamknął chorwacki rozdział naszej wyprawy. Trogir, Krka, Klenovica - Chorwacja przyjęła nas życzliwie i żegnała równie spokojnie. Sam Zagrzeb zostawiliśmy sobie na inną okazję; miasto leży tuż obok i kiedyś na pewno wrócimy, żeby je zobaczyć porządnie.

Tymczasem wyprawa trwa. Następnego dnia ruszamy dalej na północ - przed nami jeszcze Wiedeń.