Wiedeń z dziećmi: zoo, pandy i droga powrotna przez Czechy

Z Camp Zagreb ruszyliśmy rano, gdy namiot był już złożony, a auto załadowane, i obraliśmy kurs na północ. Za nami trzy tygodnie wyprawy przez Albanię, Czarnogórę, Bośnię i Chorwację. Przed nami jeszcze jeden zaplanowany przystanek.

Trasa z Zagrzebia do Wiednia to w teorii jakieś cztery godziny jazdy. Po dwóch godzinach zatrzymaliśmy się przy Lidlu, żeby uzupełnić prowiant i chwilę odpocząć, a potem pojechaliśmy dalej. Po kolejnych 2,5 godzinach wjechaliśmy do Austrii.

Camping Wien Süd

Kemping po południowej stronie Wiednia spełnił wszystkie nasze oczekiwania wobec bazy wypadowej: było czysto, sprawnie i bez zbędnych komplikacji. Komunikacja miejska działa tu świetnie i w kwadrans można dojechać do centrum. Przy naszych planach na następny ranek to miało znaczenie.

Tiergarten Schönbrunn - pandy

Wiedeńskie zoo to Tiergarten Schönbrunn - najstarsze działające zoo na świecie, otwarte w 1752 roku, i jedno z nielicznych miejsc w Europie, gdzie żyją wielkie pandy.

Justynka od dawna marzyła, żeby je zobaczyć.

Rano wsiedliśmy w komunikację miejską i po kwadransie byliśmy przy kasach. Zoo jest rozległe - można spokojnie spędzić tu cały dzień. Zaczęliśmy jednak od pand i wokół ich wybiegu zostaliśmy najdłużej.

Dwa wielkie czarno-białe stworzenia zajadały bambus z absolutnym spokojem, nie zwracając żadnej uwagi na publiczność za szybą. Ich obojętność wobec otoczenia była niemal wzruszająca: nawet tłum dzieci przyklejonych do szyby nie wybił ich z rytmu posiłku. Justynka nie mogła od nich oderwać wzroku.

Warto wiedzieć: pandy wielkie mieszkają w Schönbrunn od 2003 roku i urodziło się tu już pięcioro młodych, w tym bliźnięta w 2016 roku. We wrześniu 2024 roku dawna para wróciła do Chin, a od maja 2025 roku można tu oglądać nowe pandy: samicę Lan Yun i samca He Feng. Sprawdziliśmy to w listopadzie 2026 roku.

Reszta zoo też nie rozczarowała. Poszczególne strefy - alpejska, tropikalna, polarna - płynnie się przeplatają, a na każdym wybiegu jest coś do zobaczenia. Każde z dzieci miało swoich ulubieńców, ale pandy zostały bohaterkami dnia. Wróciliśmy do nich jeszcze raz tuż przed wyjściem.

Na kemping wróciliśmy o szesnastej. Zapakowaliśmy się i ruszyliśmy dalej - tym razem naprawdę w kierunku domu.

Czechy i kolacja w Jedovnicach

Wieczorem przekroczyliśmy granicę czeską. Gdzieś w środku Czech, w miejscowości Jedovnice, zawinęliśmy na kolację do lokalnej restauracji. Po tygodniach bałkańskiej kuchni - grillowane mięso, bakłażan, domowe sery - czeskie menu z gulaszem i knedlikami brzmiało znajomo. Zamówiliśmy dużo i nie żałowaliśmy.

Camping Baldovec

Na nocleg trafiliśmy na Camping Baldovec i od razu poczuliśmy, że to inne miejsce. Zamiast ściśle wyznaczonych parceli z numerami była duża, zielona polana. Można było stanąć, gdzie się chciało, bez białych linii i przypisanych miejsc. Rozbiliśmy namiot w wybranym miejscu i to wystarczyło.

Mokry namiot i droga do domu

Rano okazało się, że zewnętrzna płachta namiotu jest mokra od rosy. Po prawie trzech tygodniach na Bałkanach - gdzie suche powietrze było normą - zdążyliśmy zapomnieć, że coś takiego w ogóle istnieje. Czechy szybko nam to przypomniały.

Zapakowaliśmy mokry namiot do auta, zjedliśmy śniadanie i ruszyliśmy. Po 4,5 godzinach byliśmy w domu.

Tak zakończyła się nasza wyprawa do Albanii.