Półwysep Rodonit

Wybraliśmy się na półwysep Rodonit, oddalony o około 100 km od miejsca, w którym byliśmy. Mogłoby się wydawać, że to blisko, ale nie w Albanii. Tu ruch uliczny kieruje się własnymi prawami. Pokonanie tego dystansu zajęło nam 3 h 15 min, co daje średnią około 30 km/h. I taką prędkość przelotową trzeba przyjąć w Albanii za normę.

A wszystko przez to, że w kraju tym zasady ruchu drogowego raczej nie są przestrzegane. Dla osoby, która przyzwyczajona jest do uregulowanego ruchu w innych krajach Europy, jest to pewnego rodzaju szok.

Najtrudniejsze są ronda i różnego rodzaju skrzyżowania, na których nie ma świateł ani znaków drogowych. Ruch odbywa się chaotycznie: kto pierwszy i odważniejszy, ten ma pierwszeństwo. Chwilę zajęło nam zorientowanie się, jak tu się jeździ, i gdy odkryliśmy, że obowiązuje jedna zasada - większy ma pierwszeństwo - jazda stała się łatwiejsza. A że jechaliśmy busem, to mieliśmy pierwszeństwo przed osobówkami, a przepuszczaliśmy pojazdy większe od nas. Proste, co nie? Trzeba tylko przestawić sobie w głowie, że ustępowanie pierwszeństwa to coś, czego nie można oczekiwać od innych uczestników ruchu. No i trzeba uważać na oszołomów, którzy prawo jazdy kupili chyba w chipsach i jadą centralnie pod prąd albo przecinają skrzyżowania po najkrótszej możliwej linii. Pasy ruchu? A po co, skoro skręcać można tam, gdzie jest miejsce.

Fragment trasy jechaliśmy autostradą i mogłoby się wydawać, że tempo jazdy powinno być większe. Ale nic z tego, nie w Albanii. Tam autostrada, mimo swej nazwy, nie ma nic wspólnego z tym, co znamy z innych krajów Europy. Nie dziwiło nas już, że zjazdy z autostrady mają formę rond, że wzdłuż trasy nie ma żadnego płotu, a na poboczu stoją stragany z owocami. Od innych dróg różniła się tylko tym, że miała dwa pasy ruchu w każdą stronę.

W okolice półwyspu Rodonit prowadziły lokalne drogi gorszej jakości. Można było spodziewać się dziur, dróg szutrowych, a nawet spacerujących po drodze krów. Na samym końcu drogi do celu stał szlaban, który otwierano za opłatą. Znaleźliśmy miejsce do zaparkowania na polance i wybraliśmy się na spacer po grzbiecie półwyspu.

Widoki były ładne, a w oddali widać było ludzi kąpiących się w morzu. Po chwili dotarliśmy do ruin zamku. Chwilę pochodziliśmy w cieniu starych murów i wyszliśmy na plażę. Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie śmieci. Plaża wyglądała wręcz jak wysypisko i czar prysł. Chwilę poszukaliśmy krabów, ale o kąpieli można było zapomnieć.

Ciekawostka: zamek na przylądku Rodon zbudował w latach 1450-1452 Skanderbeg, albański bohater narodowy. Później zburzyli go Turcy, a około 1500 roku odbudowali Wenecjanie. Dziś morze podmywa ruiny i część murów jest już pod wodą.

Trzeba otwarcie przyznać, że wszechobecne śmieci są w Albanii problemem. Na każdym kroku widać, że kraj nie radzi sobie z odpadami. A w takich miejscach jak plaża jest to szczególnie przykre. Brakuje edukacji i nawyków u mieszkańców. Widzieliśmy, jak kierowcy w czasie jazdy wyrzucają przez okno opakowania po jedzeniu. Brakuje też koszy na śmieci, recyklingu i zorganizowanego wywozu.

Po powrocie do domu dowiedzieliśmy się, że śmieci do zatoki Rodonit przynosi rzeka Mat (alb. Lumi i Matit), a prądy morskie odkładają je na brzegu od strony zamku. Ponoć po drugiej stronie półwyspu plaże wyglądają dużo lepiej.

W drodze powrotnej, na poprawę humoru, kupiliśmy owoce w przydrożnym kramie.

Dzień zakończyliśmy w Durrës na kempingu Mali i Robit. Durrës to dość duże miasto portowe i turystyczne. Brzeg morza oblepiony jest hotelami, które mają prywatne plaże. Wybraliśmy się na jedną z plaż na wieczorną kąpiel. Plaże są pod opieką hoteli, więc są sprzątane i śmieci tu nie ma. Są za to tłumy turystów, parasole plażowe i leżaki.