Trogir - stare miasto i nieplanowane spotkanie

Noc przed Trogirem spędziliśmy nad Jeziorami Bacińskimi, na spokojnym kempingu wśród zieleni, której brakowało nam po dniach jazdy przez kamienną, wypaloną słońcem Albanię i Czarnogórę. Rano spakowaliśmy namiot i ruszyliśmy na północ.

Chorwacja przywitała nas czymś, co po ponad tygodniu w albańskim upale wydawało się niemal cudowne - było o jakieś dziesięć stopni chłodniej. Na papierze to drobiazg, ale wystarczył, żeby znów dało się normalnie funkcjonować.

Nieplanowane spotkanie

Gdzieś w trasie okazało się, że Darek - kuzyn Ani - jest z rodziną na urlopie w Chorwacji. To był zupełny przypadek, bez żadnych wcześniejszych planów. Pomyśleliśmy, że skoro obie rodziny są w Dalmacji, może uda się spotkać. I faktycznie się udało - umówiliśmy się w Trogirze.

Takie spotkania w środku zagranicznej trasy mają swój specyficzny klimat. Niby to zwykły wspólny spacer z rodziną, ale jednak daleko od domu, na kamiennych uliczkach starego miasta z widokiem na Adriatyk.

Trogir

Trogir to jedno z tych chorwackich miast, które od razu robią wrażenie. Stare miasto leży na małej wyspie, połączonej mostem z jednej strony ze stałym lądem, a z drugiej z wyspą Čiovo. UNESCO wpisało je na Listę Światowego Dziedzictwa w 1997 roku i kiedy patrzy się na te uliczki, trudno się temu dziwić.

Ciekawostka: Trogir założyli w III wieku p.n.e. greccy osadnicy z wyspy Vis. Nazwali go Tragurion, a nazwa pochodzi prawdopodobnie od greckiego słowa „tragos”, czyli kozioł.

Nad centrum góruje katedra św. Wawrzyńca, romańsko-gotycka budowla wznoszona przez kilka wieków, z bogato rzeźbionym portalem mistrza Radovana z XIII wieku. Nie trzeba być historykiem sztuki, żeby docenić detale. Dzieci były bardziej zainteresowane wąskimi przejściami między kamienicami, gdzie w południe panował przyjemny chłód.

Chodziliśmy razem - dwie rodziny - przez labirynt wąskich uliczek, zaglądaliśmy na małe placyki, mijaliśmy kawiarnie i stragany z pamiątkami. Widać, że Trogir jest turystyczny, ale nie odbiera mu to uroku. Kamień jest stary, uliczki autentyczne, a z twierdzy Kamerlengo na zachodnim krańcu wyspy roztacza się niezły widok na zatokę.

Miło spędziliśmy ten czas, tym milej, że w towarzystwie.

Camp Marina

Po południu rozstaliśmy się z rodziną C. i pojechaliśmy dalej na północ. Na noc zatrzymaliśmy się na kempingu Camp Marina. Po dniach w namiocie w albańskim upale ten chorwacki wieczór, z morską bryzą i w cieniu drzew, był wyraźnie przyjemniejszy.