Jutlandia Zachodnia

We wtorek (5.08.2014) z samego rana ruszyliśmy z kempingu w Randbøl na zachodnie wybrzeże Danii, czyli do Jutlandii Zachodniej. To najrzadziej zaludniony region kraju. Bardzo ciekawa jest tu rzeźba terenu, a zwłaszcza mierzeja między fiordem Ringkøbing a Morzem Północnym.

Dojechaliśmy do Nymindegab, a stamtąd pojechaliśmy na północ, do Hvide Sande. Mierzeja ma kilkaset metrów szerokości. Środkiem biegnie jedna asfaltowa droga, a wzdłuż niej stoją domy schowane wśród pofałdowanego terenu. Ruchu prawie tu nie ma, tylko raz na jakiś czas przejedzie samochód albo rowerzysta.

Hvide Sande

Hvide Sande to małe miasteczko portowe, które w całej Danii słynie z połowu ryb. Jest tu most nad kanałem łączącym fiord z Morzem Północnym. Kolejnym punktem programu była latarnia morska Lyngvig Fyr, położona nieco dalej na północ. Jej 38-metrowa wieża wyłania się zza wydm. Postanowiliśmy ją zwiedzić. Wejście jest płatne, ale warto wybrać się na górę, bo widać stamtąd panoramę całej mierzei i fiordu. Płacą tylko dorośli (dzieci wchodzą za darmo), a bilet kosztuje 40 DKK. U stóp latarni są małe muzeum i plac zabaw dla dzieci, do których można wejść bez biletu. Główną atrakcją placu zabaw był zjazd orczykowy na linie. Zabawę widać na naszym filmiku.

Warto wiedzieć: na balkon widokowy latarni Lyngvig Fyr prowadzi 159 stopni. Latarnię zbudowano w 1906 roku na 17-metrowej wydmie, dlatego jej światło świeci 53 m nad poziomem morza.

Dalej jechaliśmy na północ kolejną mierzeją, między fiordem Nissum a Morzem Północnym. Przez Thorsminde zmierzaliśmy do Thyborøn. Po drodze przejechaliśmy przez Lemvig, gdzie uzupełniliśmy zapasy jedzenia.

W tej okolicy jest dużo farm wiatrowych, które wytwarzają zieloną energię. Nie ma tu wysokich budynków ani blokowisk, tylko małe domki jednorodzinne, a w większych miastach niewielkie drewniane domy jednopiętrowe. Nad wieloma domami powiewała duńska flaga. W Polsce flagi wywieszamy od święta - tu wiszą na co dzień.

Thyborøn

Thyborøn jest małym miasteczkiem portowym o bogatej (choć krótkiej) historii - port zbudowano w latach 1915-1918. W czasie II wojny światowej miasteczko miało znaczenie strategiczne. Leży u ujścia fiordu Lim, więc ten, kto by je zdobył, mógłby sparaliżować Jutlandię, atakując z głębi fiordu. Uważano je za słaby punkt, w którym mogą uderzyć alianci, dlatego było mocno strzeżone i obwarowane bunkrami. Nadmorskie fortyfikacje stanowią część Wału Atlantyckiego, rozciągającego się wzdłuż zachodnich wybrzeży Europy od granic Hiszpanii aż po Norwegię. Zbudowały je wojska hitlerowskie, żeby odeprzeć atak aliantów na kontynent europejski. Bunkry stoją do dziś. Nie pełnią już funkcji obronnych, ale są pamiątką tamtych czasów. Co ciekawe, bunkrów pod Thyborøn nigdy nie użyto w walce. Alianci wykorzystali to, że Normandia była słabiej ufortyfikowana, i tam przeprowadzili główny atak. W okolicy Thyborøn stoi 66 dużych i 40 małych bunkrów. Ta liczba robi wrażenie.

W Thyborøn jest też piękne muzeum muszli (Sneglehuset), ale niestety nie zdążyliśmy go zwiedzić, bo przyjechaliśmy odrobinę za późno. Z zewnątrz budynek robił jednak ogromne wrażenie. W środku jest podobno największa w Danii kolekcja statków w butelkach.

Ciekawostka: Sneglehuset, czyli „Dom Ślimaka”, ozdobił własnoręcznie rybak Alfred Pedersen. Zaczął w 1949 roku, a skończył w 1974, po 25 latach pracy. Ściany wewnątrz i na zewnątrz pokrywają dziesiątki tysięcy muszli. Obiecał żonie dom, jakiego nie ma nikt inny i który ludzie będą przyjeżdżać oglądać z daleka.

W Thyborøn droga się kończy, więc dalej na północ nie da się jechać samochodem. Jest jednak prom i to nim dostaliśmy się na drugi brzeg. Kursuje dość często, więc nie czekaliśmy na niego długo.

Agger

Z promu zjeżdża się prosto na drogę nr 181, która prowadzi do Agger. Dopiero tam zobaczyliśmy prawdziwą mierzeję. W najwęższym miejscu ma tylko ok. 100 metrów szerokości, więc robi większe wrażenie niż nasz Półwysep Helski. Od strony morza zbudowano kilkadziesiąt falochronów, które chronią to wyjątkowe miejsce przed zniszczeniem.

Krik Vig Camping

Na obrzeżach Agger leży Krik Vig Camping, na którym nocowaliśmy. Pole namiotowe jest bardzo duże i przestronne. Gości było niewielu, więc panowały cisza i spokój. Za niektóre udogodnienia, np. ciepłą wodę pod prysznicem, płaciło się kartą przedpłaconą, z której pobierano środki w miarę zużycia wody. Kuchnia i sanitariaty były darmowe. Wi-Fi też było, ale chcieli za nie absurdalną kwotę jak na kilka godzin, przez które byśmy z niego korzystali. Przy kempingu wydzielono specjalny sektor dla kamperów, w którym zatrzymywali się głównie podróżni na jedną noc.

Kiedy przygotowywaliśmy posiłki, dzieci bawiły się na placu zabaw, gdzie największą atrakcją okazały się dmuchane trampoliny. Ta forma rozrywki jest bardzo popularna w Danii, a zupełnie nieznana w Polsce.

Rano przez chwilę padał deszcz, a zaraz potem dzieci postanowiły pobawić się na trampolinach. W ten sposób osuszyły je, a same przemokły do suchej nitki. Dzieci były przeszczęśliwe. W końcu pozwoliliśmy im robić, co tylko chcą.

A oto filmik z tego dnia wyprawy: