Bornholm na rowerach - Dzień 2: Zamek Hammershus

Dzień drugi naszej wyprawy rowerowej zaczęliśmy na kempingu w Hasle. Rano zjedliśmy śniadanko, spakowaliśmy namiot i byliśmy gotowi do drogi. Pakowanie namiotu szło nam bardzo sprawnie, bo podzieliliśmy się zadaniami i każdy wiedział, co ma zrobić.

Byliśmy już spakowani do drogi i mieliśmy ruszać, aż tu nagle okazało się, że zagubiły się okulary przeciwsłoneczne. Zapytaliśmy w recepcji i okazało się, że są. Ktoś uczciwy oddał je do biura. Super.

Rozpoczęliśmy naszą jazdę od wizyty w miejscowości Hasle. Tam chcieliśmy znaleźć bankomat, by mieć przy sobie trochę duńskich koron w gotówce. Drobne przydają się czasem, gdy trafi się jakiś sklep albo płatna atrakcja. Dojechaliśmy do rynku i okazało się, że minęliśmy bankomat, nawet go nie zauważając. Chwilę przerwy na rynku wykorzystaliśmy do omówienia całej trasy, jaka nas czekała tego dnia. To, co nas urzekło w Hasle, to idealnie równe chodniki. Tak równe, że w Polsce takich w ogóle nie ma.

Jons Kapel

Ruszyliśmy drogą rowerową na północ. Tuż za końcem miejscowości droga rowerowa odbiegała w lewą stronę i wiodła nas w dół. Ale byliśmy szczęśliwi, że nie jedziemy w drugą stronę 🙂 Trasa biegła tuż nad morzem. Mijaliśmy pojedyncze zabudowania, dotarliśmy do portu Helligpeder, potem do Teglkås, aż w oddali zauważyliśmy skały klifu Jons Kapel.

Gdy droga asfaltowa się skończyła, zaczęła się niespodzianka: strome podejście, które nas pokonało. Mieliśmy ze sobą przecież rowery z sakwami i przyczepkę towarową ważącą 40 kg. Szczęśliwie znaleźli się dobrzy ludzie, którzy pomogli na ostatnich metrach wciągnąć sprzęt na górę. Na górze w lesie trwała wycinka drzew. Było głośno, więc nie czekając dłużej, pojechaliśmy dalej. Tym razem droga była już bardziej płaska i prowadziła nas przez piękne bornholmskie pola i pastwiska. Częściowo byliśmy osłonięci lasem, więc gorące słońce nie przeszkadzało nam w jeździe.

W miarę jak przesuwaliśmy się na północ, teren robił się coraz bardziej górzysty. Dojechaliśmy do miejscowości Vang. Tam szczęśliwie droga rowerowa prowadziła bokiem wioski, co pozwoliło nam uniknąć stromego podjazdu. Kilka razy widzieliśmy tu znaki ostrzegające przed nachyleniem drogi sięgającym 14%. Został nam ostatni leśny odcinek, a po dotarciu do asfaltu skręciliśmy w lewo, w kierunku Sandvig. Była to kręta górska droga z dość dużym ruchem samochodowym, niezbyt bezpieczna. Po kilkuset metrach zobaczyliśmy parking i skręciliśmy z nadzieją, że to parking dla odwiedzających zamek Hammershus. Był tam parking, a nawet budka przypominająca stróżówkę, ale okazało się, że tą drogą, zwłaszcza z rowerami, do zamku nie dotrzemy. Mieliśmy za to piękny widok na cały zamek, który wznosił się po przeciwnej stronie doliny.

Zamek Hammershus

A widok tam był taki:

Bywa i tak. Cofnęliśmy się do drogi i pojechaliśmy dalej, do właściwego parkingu. Liczba samochodów, którą tam zobaczyliśmy, uświadomiła nam, że tym razem to było właściwe miejsce. Dla rowerów przygotowano specjalne stojaki. Szok, bo prawie wszystkie były zajęte. Zostawiliśmy rowery i ruszyliśmy zwiedzać ruiny zamku.

Zamek Hammershus można zwiedzić za darmo. Do ruin trzeba było przejść kawałek pieszo, bo na tej drodze obowiązywał zakaz jazdy rowerami. Po chwili byliśmy już na górze i mogliśmy podziwiać z ruin nieziemski widok. W dole widzieliśmy port w Sandvig, piękne lasy, a po przeciwległej stronie zbocza Jons Kapel, który przed chwilą mijaliśmy.

Weszliśmy na teren dawnego zamku. Do dziś niewiele z zamku zostało: zarys murów, fragmenty wieży i dziedziniec. Cały obiekt był bardzo zadbany. Wielu ciekawostek mogliśmy dowiedzieć się z tablic informacyjnych znajdujących się na terenie ruin. Obeszliśmy cały obiekt dookoła i w drodze powrotnej zauważyliśmy wylegujące się w cieniu zamku owce. Ale miła niespodzianka.

Ciekawostka: Hammershus to największe ruiny zamku w Europie Północnej. Zamek powstał w XIII wieku. W XVII wieku przez 17 miesięcy więziono tu Leonorę Christinę, córkę króla Danii, i jej męża Corfitza Ulfeldta. W 1743 roku twierdzę opuszczono, a jej kamienie posłużyły jako materiał budowlany, m.in. w Rønne. W 2018 roku przy ruinach otwarto nowe centrum dla zwiedzających.

Zjazdy na linie w Opalsøen

Dalej pojechaliśmy w kierunku miejscowości Sandvig. W tym miejscu na Bornholmie są prawdziwe góry. Strome podjazdy i zjazdy to tu codzienność. Chcieliśmy zobaczyć kolejne ciekawe miejsce - małe górskie jeziorko Opalsøen. Trochę pobłądziliśmy, bo nie było żadnych oznaczeń. Na szczęście z pomocą przyszli nam mieszkańcy miasteczka, którzy wskazali właściwą drogę.

Nad jeziorko Opalsøen przybywają wszyscy spragnieni adrenaliny. Z wysokiej skały na przeciwległym brzegu rozciągnięto tu stalową linę i można wykupić ukośny zjazd, który kończy się lądowaniem w wodzie. Niestety nie mieliśmy jak skorzystać z tej atrakcji, bo był wśród nas tylko jeden dorosły. Mimo to oglądanie lądujących w wodzie ludzi było niesamowitą frajdą. Trzeba przyznać, że niektórzy mieli fantazję przy lądowaniu. Część śmiałków skakała też z urwiska do wody. Nie wydawało nam się to bezpieczne, ale była to dość popularna rozrywka wśród młodzieży.

Warto wiedzieć: Opalsøen to nie naturalne jezioro, tylko dawny kamieniołom granitu. Wydobycie trwało od końca XIX wieku do około 1970 roku, a potem wyrobisko powoli wypełniło się wodą. Jezioro jest bardzo głębokie i nigdzie nie da się w nim stanąć na dnie, więc z dziećmi lepiej trzymać się z dala od krawędzi skał.

Sandkaas Familiecamping

Dalej przejechaliśmy przez Sandvig, które płynnie przechodzi w Allinge. Tuż za tym dość dużym miasteczkiem, w którym mieszkało wtedy około 1500 osób, był nasz kolejny kemping. Tym razem był to Sandkaas Familiecamping.

Dotarliśmy na miejsce dość wcześnie. Rejestracja poszła bez problemu, a dzieci ucieszyła dobra wiadomość: basen był wliczony w cenę pobytu. Oprócz rozbicia obozu starczyło więc czasu na zabawę w wodzie. Po całym dniu spędzonym aktywnie na rowerze w słońcu taki relaks nam się należał.

Później zjedliśmy obiadek i wspominaliśmy cały dzień pełen wrażeń. Jeśli chodzi o obiady, wiedzieliśmy już, w jakiej kolejności opróżniać naszą przyczepkę rowerową, w której woziliśmy obiady na cały tydzień. W pierwszej kolejności wybieraliśmy te, które były najcięższe.

Wieczorkiem zagraliśmy kilka razy w mankalę i poszliśmy spać.

Statystyki:
Tego dnia pokonaliśmy trasę 22 km. Przewyższenia: 300 m.