Zatoka Kotorska żegnała nas spokojnie. Wyjechaliśmy z Czarnogóry przed południem, przekroczyliśmy granicę z Bośnią i Hercegowiną i ruszyliśmy w kierunku Mostaru. Kraj zmieniał się za oknem - góry łagodniały, kamienne wioski ustępowały miejsca szerszym dolinom. A temperatura rosła.
W sierpniu temperatura w Hercegowinie potrafi przekroczyć 38 stopni. To jeden z najgorętszych zakątków Europy - Mostar i okolice biją rekordy temperatur na Bałkanach, a sierpień potrafi tu naprawdę dać w kość. Po kilku dniach zwiedzania, jeżdżenia i nocowania w namiocie w takim żarze mieliśmy jeden plan: woda.
Na szczęście niedaleko trasy, jakieś 40 kilometrów od Mostaru, czekało miejsce stworzone dokładnie na taką okazję.
Wodospady Kravica
Wodospady Kravica to jeden z tych widoków, które człowiek pamięta długo. Rzeka Trebižat spada tu z wysokości około 25 metrów na szerokości blisko 120 metrów, tworząc coś w rodzaju naturalnego amfiteatru z wodą w roli głównej. Wszystko to zbudowane jest z trawertynu - wapiennego osadu odkładanego latami przez rzekę, który z czasem tworzy coraz bardziej imponujące progi i skaliste krawędzie.
Zjechaliśmy na parking, zapłaciliśmy za wstęp (kilka marek bośniackich od osoby) i zeszliśmy na dół. Huk wody słyszeliśmy, jeszcze zanim cokolwiek zobaczyliśmy. A gdy wyszliśmy zza skarpy, dzieci na ten widok stanęły jak wryte.
Przy wodospadach temperatura była o kilka stopni niższa niż na górze. Mgiełka unosząca się nad basenem działała jak naturalny klimatyzator w środku palącego lata. Woda miała może ze 16 stopni. Nie jest to temperatura, przy której wchodzi się powoli - albo skaczesz, albo wyglądasz jak tchórz. Weszliśmy.
Kąpiel w basenie u stóp Kravicy to zupełnie inna para kaloszy niż kąpiel w morzu. Przy wodospadzie jest silny nurt, woda jest chłodna i przejrzysta, a wokół są skały i zieleń. To coś pomiędzy kąpieliskiem a dziką przyrodą. Dzieci nie chciały wychodzić, co w sierpniowym upale zupełnie nas nie dziwiło.
Latem to miejsce przyciąga tłumy, czego w sierpniu łatwo się spodziewać. Przy tak dużych wodospadach jest jednak wystarczająco dużo przestrzeni, żeby nie tłoczyć się jeden na drugim. Warto dotrzeć rano, bo po południu parking i zejście robią się naprawdę zatłoczone.
Ciekawostka: w Kravicy żyją węgorze europejskie. Podobno wpływają tu z morza rzeką, choć to, jak dokładnie to robią, pozostaje zagadką bośniackiej przyrody.
Dalej w trasę
Po kilku godzinach przy wodospadach - odświeżeni, mokrzy i zdecydowanie w lepszych nastrojach - ruszyliśmy dalej. Iwonka zasnęła niemal natychmiast po włączeniu silnika, co po kąpieli w lodowatej wodzie w środku sierpniowego upału nikogo nie dziwiło.
Kravica to był jeden z tych spontanicznych postojów, które wychodzą najlepiej. Takich postojów nie planuje się długo i nie ma się wobec nich oczekiwań, a zostają w pamięci dłużej niż niejedna wielka atrakcja.
