Na liście miejsc do zobaczenia podczas naszej wyprawy mieliśmy stare miasteczko olimpijskie w Sarajewie. Stare, opuszczone, zaniedbane… ale i tak warte zobaczenia.
Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się tu w 1984 roku. Wtedy to miejsce tętniło życiem, dziś jest zgoła inaczej. Do dziś zachował się charakterystyczny betonowy tor bobslejowy.
Przy odrobinie wyobraźni zorganizowaliśmy sobie prywatny wyścig bobslejami, biegnąc po torze. Latem, bez sanek… wariaci, co nie?
Ciekawostka: tor bobslejowy leży na zboczach góry Trebević. Podczas oblężenia Sarajewa w latach 1992-1995 siły Serbów bośniackich wykorzystywały go jako stanowisko artyleryjskie.
Warto wiedzieć: od 6 kwietnia 2018 roku z dzielnicy Bistrik na Trebević znów kursuje kolejka linowa. Jej górna stacja leży niedaleko toru bobslejowego, więc można tu dotrzeć bez jazdy autem po stromych i wąskich uliczkach.
Następnie postanowiliśmy zjechać do centrum miasta na obiad.
Nawigacja Google Maps pokazywała nam dwie drogi: jedną na pół godziny, a drugą krótszą, na 15 minut. Zaufaliśmy nawigacji i wybraliśmy tę krótszą. I to był błąd…
Początkowo droga wiodła dość stromo w dół i po chwili już wiedziałem, że zawrócić załadowanym po brzegi busem się nie da. Pozostało jechać ku przygodzie. Wjechaliśmy między pierwsze zabudowania, a droga robiła się coraz węższa. Ludzie podchodzili do okien i patrzyli na nas tak, jakby chcieli powiedzieć: „A ten gdzie się tu ładuje?”. Później było jeszcze weselej, bo droga zwęziła się do szerokości jednego auta i nie dało się minąć z nikim jadącym z naprzeciwka. Z każdym kolejnym metrem było wężej i wężej. W końcu dojechaliśmy do końca uliczki i gdy już myśleliśmy, że się udało, okazało się, że przed nami jest najtrudniejszy fragment tego „skrótu”.
Złożyliśmy lusterka i przejeżdżaliśmy dosłownie na centymetry. Nasz bus ma ponad 5 metrów długości, a manewrowanie nim na stromym zjeździe nie jest banalne. Po kilku minutach walki udało się, choć skończyło się małym otarciem stopnia do wsiadania. Pilnowałem linii karoserii, ale stopień odrobinę wystawał i zahaczył o betonowy schodek. Mówi się trudno, muszą być przygody.
W centrum zaparkowaliśmy auto i poszliśmy na obiad do restauracji.
Przed nami był jeszcze krótki odcinek drogi do noclegu na kempingu nad rzeką Tara. Na miejscu okazało się, że kemping jest bazą wypadową dla osób, które wybierają się na rafting po tej dzikiej rzece.
