Demianowska Jaskinia Wolności

W Tatrach Niżnych nie sposób było przejechać obojętnie obok najpiękniejszych jaskiń Słowacji. Postanowiliśmy wybrać się do najpopularniejszej jaskini - Demianowskiej Jaskini Wolności.

Do jaskini jedzie się z Liptowskiego Mikułasza na południe. Za węzłem autostradowym trzeba jechać dalej drogą nr 584 w stronę Doliny Demianowskiej. Tuż przy drodze jest dobrze oznaczony parking z dużym napisem Demänovská jaskyňa slobody. Z parkingu do wejścia idzie się kilkaset metrów pod górę. Wejście jest w dużym budynku, w którym na piętrze mieści się hotel.

Parking

Kilka słów o tym, jak Słowacy zarabiają na turystach. Po pierwsze parking: jedyne 5 euro za zostawienie auta na leśnym parkingu. Opłaty za wejście były w miarę normalne (8 euro dorosły, 4 euro dziecko). Dziwna była za to opłata za fotografowanie, 10 euro, która wydała nam się mocno nieuzasadniona. Fotografujący dostają specjalną odblaskową etykietkę, dzięki której mogą swobodnie robić zdjęcia.

Zwiedzanie jaskini

W jaskini dostępne są dwie trasy. My wybraliśmy krótszą, bo nie wiedzieliśmy do końca, jak dzieci zniosą takie zwiedzanie wnętrza ziemi. Zobaczyliśmy to, co najładniejsze wewnątrz. Jaskinia jest bardzo ładna i zrobiła na nas wrażenie. Krótsza trasa ma 1150 m długości i 86 m różnicy wysokości, a jej zwiedzanie trwa godzinę.

Ciekawostka: jaskinię odkrył 3 sierpnia 1921 roku nauczyciel z Moraw Alojz Král z pomocą Adama Mišury i innych grotołazów. Lato było wyjątkowo suche i wysechł potok Demänovka, więc odkrywcy mogli przejść jego suchym korytem do podziemnych sal. Král nazwał jaskinię Chrám slobody, czyli Świątynia Wolności.

Do środka wchodzi się tylko z grupą, a grupy wyruszają co 1,5 godziny. Planując wyprawę, warto pamiętać, że jaskinia jest zamknięta w każdy poniedziałek. Fajne było to, że oprowadzano nas po polsku. Większość turystów w naszej grupie pochodziła właśnie z Polski. Trasa była przygotowana bardzo profesjonalnie. Wszędzie było oświetlenie, więc wchodziło się bez latarek. Co pewien czas zatrzymywaliśmy się na przystankach, gdzie czekano, aż dotrze cała grupa. W tym czasie z głośników puszczano nagranie o miejscu, w którym akurat byliśmy.

Wewnątrz jaskini przez cały rok panuje temperatura 7°C i spora wilgotność. Zimą jest tam nawet cieplej niż na dworze.

Nasze dzieci dzielnie przeszły trasę. Łatwa nie była, bo trzeba było pokonać 900 schodów. Tylko Justyna szła wolniej niż reszta grupy i koniec końców przejechała trasę na rękach u taty. Wynagrodziła mu to, bo całą drogę opowiadała, jak to ona zna się na jaskiniach i że mieszkają tu nietoperze. Było bardzo wesoło.

Po zwiedzaniu jaskini zgłodnieliśmy. Po drodze zatrzymaliśmy się w Mikułaszu w restauracji Atlas. Zaskoczyła nas jej popularność, bo nie było ani jednego wolnego stolika. Na szczęście obsługa okazała się bardzo uprzejma i wpuściła nas do drugiej części restauracji, strefy VIP. Zjedliśmy tam obiad w iście luksusowych warunkach. Był tani i dobry, więc śmiało możemy polecić tę restaurację.