Przez Czarnogórę do Albanii

Z samego rana po śniadaniu ruszyliśmy w trasę.

Dosłownie kilka kilometrów od kempingu przekroczyliśmy granicę z Czarnogórą. Przejściem granicznym był drewniany most nad rzeką Tarą w Šćepan Polje.

Ciekawostka: tuż poniżej mostu Tara łączy się z Pivą i od tego miejsca obie rzeki płyną dalej jako Drina.

Dalej droga prowadziła malowniczym kanionem rzeki Pivy. Widoki były niesamowite, a szczególnie spodobał nam się turkusowy kolor wody. Dlatego gdy dotarliśmy do miejscowości Plužine, postanowiliśmy znaleźć kąpielisko i spędzić chwilę na zabawie w wodzie.

Na brzegu jeziora znaleźliśmy też mały plac zabaw, na którym chwilę się pobawiliśmy.

Ciekawostka: Jezioro Pivskie w Plužine to sztuczny zbiornik, który powstał po zbudowaniu zapory Mratinje na Pivie. Ma do 45 km długości, a na jego dnie leży dawne miasteczko Plužine. Zabytkowy monaster Piva przeniesiono przed zalaniem w nowe miejsce. Przenosiny trwały od 1969 do 1982 roku.

Było bardzo ciepło, więc długo tak nie wytrzymaliśmy.

Ruszyliśmy w dalszą drogę.

Trochę zmieniliśmy plany. Pierwotnie chcieliśmy jechać wzdłuż rzeki Tary i przenocować w Czarnogórze. Górska trasa i dość wolne tempo jazdy sprawiły jednak, że postanowiliśmy spędzić dwie noce w jednym miejscu, już w Albanii.

To oznaczało jedno: przez Czarnogórę przejedziemy za jednym razem, przez Podgoricę.

Lato tego roku było bardzo gorące i widać to było na każdym kroku. Nie dziwiło nas na przykład to, że w miejscu, gdzie miał być ładny wodospad, zobaczyliśmy to:

W końcu dotarliśmy do przejścia granicznego z Albanią. Po krótkiej chwili na granicy wjechaliśmy do kraju, który był celem naszej wyprawy. Pierwszy postój w Albanii zaplanowaliśmy w Szkodrze. Zatrzymaliśmy się na Legjendzie, małym kempingu u podnóża wzniesienia z ruinami zamku Rozafa. Najfajniejszy był tam basen, w którym szaleliśmy cały dzień.

A oto filmik: