Z samego rana po śniadaniu ruszyliśmy w trasę.
Dosłownie kilka kilometrów od kempingu przekroczyliśmy granicę z Czarnogórą. Przejściem granicznym był drewniany most nad rzeką Tarą w Šćepan Polje.
Ciekawostka: tuż poniżej mostu Tara łączy się z Pivą i od tego miejsca obie rzeki płyną dalej jako Drina.
Dalej droga prowadziła malowniczym kanionem rzeki Pivy. Widoki były niesamowite, a szczególnie spodobał nam się turkusowy kolor wody. Dlatego gdy dotarliśmy do miejscowości Plužine, postanowiliśmy znaleźć kąpielisko i spędzić chwilę na zabawie w wodzie.
Na brzegu jeziora znaleźliśmy też mały plac zabaw, na którym chwilę się pobawiliśmy.
Ciekawostka: Jezioro Pivskie w Plužine to sztuczny zbiornik, który powstał po zbudowaniu zapory Mratinje na Pivie. Ma do 45 km długości, a na jego dnie leży dawne miasteczko Plužine. Zabytkowy monaster Piva przeniesiono przed zalaniem w nowe miejsce. Przenosiny trwały od 1969 do 1982 roku.
Było bardzo ciepło, więc długo tak nie wytrzymaliśmy.
Ruszyliśmy w dalszą drogę.
Trochę zmieniliśmy plany. Pierwotnie chcieliśmy jechać wzdłuż rzeki Tary i przenocować w Czarnogórze. Górska trasa i dość wolne tempo jazdy sprawiły jednak, że postanowiliśmy spędzić dwie noce w jednym miejscu, już w Albanii.
To oznaczało jedno: przez Czarnogórę przejedziemy za jednym razem, przez Podgoricę.
Lato tego roku było bardzo gorące i widać to było na każdym kroku. Nie dziwiło nas na przykład to, że w miejscu, gdzie miał być ładny wodospad, zobaczyliśmy to:
W końcu dotarliśmy do przejścia granicznego z Albanią. Po krótkiej chwili na granicy wjechaliśmy do kraju, który był celem naszej wyprawy. Pierwszy postój w Albanii zaplanowaliśmy w Szkodrze. Zatrzymaliśmy się na Legjendzie, małym kempingu u podnóża wzniesienia z ruinami zamku Rozafa. Najfajniejszy był tam basen, w którym szaleliśmy cały dzień.
A oto filmik:
