Po porannym zwiedzaniu jaskini i obiedzie ruszyliśmy w Tatry Niżne. Nocleg zaplanowaliśmy w prawdziwym schronisku górskim. Chcieliśmy znaleźć klimatyczne miejsce i był to strzał w dziesiątkę. Od schronisk, które znamy z młodości, różniło się tylko tym, że można było do niego dojechać samochodem, bez wędrówki. Dzieciaki, szczególnie zimą, raczej nie byłyby do niej zbyt chętne.
Schronisko Chata Magurka
Wybraliśmy na nocleg schronisko Chata Magurka położone w górskiej wiosce Magurka. W wyborze pomógł nam portal booking.com, gdzie zaciekawiła nas atrakcyjna cena największego pokoju. Była dużo niższa niż w większym mieście, pewnie dlatego, że dojazd był tu znacznie trudniejszy. Chata leży dość wysoko w górach, a zimą na wszystkich drogach dojazdowych zalegał śnieg. Jak uprzedzał sam właściciel, dostać się można było albo autem terenowym, albo osobowym z łańcuchami śniegowymi.
Ciekawostka: Magurka to dawna osada górnicza, założona już w XIV wieku. Wydobywano tu złoto, srebro i antymon, a w XIX wieku pracowało tu nawet 250 górników. Kopalnię zamknięto w 1923 roku, bo wydobycie przestało się opłacać. Osada leży na wysokości ok. 1050 m n.p.m. i należy do gminy Partizánska Ľupča.
Do schroniska jechaliśmy z miejscowości Partizánska Ľupča w kierunku Liptowskiej Osady. Droga prowadziła doliną, wzdłuż strumienia. W okolicy zwożono drewno z lasu do tartaku, więc mijały nas załadowane ciężarówki, a miejscami droga była pokryta korą. Biegła raz po jednej, raz po drugiej stronie strumienia. Co ciekawe, poza ciężarówkami z drewnem ruchu samochodowego tam praktycznie nie było. Na odcinku 15 km minęły nas może dwa auta.
Przejazd leśną, zaśnieżoną drogą o sporym nachyleniu, z łańcuchami na kołach i lekką mgłą w lesie dostarczył fajnego dreszczyku emocji nie tylko dzieciom, ale i kierowcy. Zresztą możecie to zobaczyć na filmiku:
Schronisko zaskoczyło nas nie tylko lokalizacją. Na miejscu okazało się, że jest tu restauracja (bufet), a właściciel jest bardzo przyjazny. Dzieciom spodobał się myśliwski wystrój sali i kominek, a najbardziej chyba pies właściciela - Zuzia.
Po południu tego dnia wybraliśmy się na sanki na pobliską górkę. Okazało się, że pewnym problemem może być nie tylko brak śniegu (co znamy z okolic domu), ale i jego nadmiar (o tym przekonaliśmy się właśnie tu). Na zboczu leżało ponad metr śniegu, więc najpierw trzeba było go ubić kilkoma zjazdami. Dopiero potem dało się porządnie zjechać. Śmiechu było co niemiara, a na koniec wszystkie rzeczy mieliśmy mokre.
