Parowozy w Wolsztynie
O tym, że Wolsztyn słynie z parowozów, wiedzieliśmy od dawna. Jest tu ostatnia w Europie czynna parowozownia. Co roku w maju odbywa się tu parada parowozów, a do miasta napływają tysiące miłośników kolei. Byliśmy już kiedyś na tej paradzie, ale wtedy, paradoksalnie, nie dało się zwiedzić parowozowni z powodu tłumów, które zjechały do miasta. Korzystając z długiego weekendu czerwcowego, postanowiliśmy pojechać ponownie do Wolsztyna, by tym razem na spokojnie pokazać dzieciom ciuchcie. Parowozownia mieści się przy głównym skrzyżowaniu w mieście (krzyżują się tu DK5 i DW305).
Trafiliśmy na świetną, słoneczną pogodę. To ważne, gdyż większość „atrakcji” znajduje się na dworze. Na początek przeszliśmy się wzdłuż torów, na których stały parowozy i stare wagony. Dalej przeszliśmy przez przejazd kolejowy i weszliśmy na teren muzeum.
Na torach stały zabytkowe wagony pasażerskie. Najstarsze zbudowano w 1915 roku, a w środku są całe z drewna. Były w nich osobne przedziały dla kobiet i dla mężczyzn (te pierwsze wyposażone były w różowe poduszki).
Punktem centralnym jest obrotnica kolejowa z 1908 roku, która umożliwia parowozom wjazd do hali parowozowej na 8 stanowisk. Hala postojowa powstała rok wcześniej (w 1907 r.). W pobliżu stoją wspomniane wcześniej zabytkowe wagony oraz mniejsze wagoniki techniczne. Część parowozów była na chodzie i z zaworów wydobywała się para.
Ciekawostka: obrotnica miała pierwotnie nieco ponad 16 metrów średnicy. W 1949 roku powiększono ją do 20 metrów, a w 2002 roku do 20,5 metra. Sama hala w 1907 roku miała tylko 4 stanowiska, do 8 rozbudowano ją w 1909 roku.
Muzeum w Parowozowni Wolsztyn
W budynku muzeum zebrano sporo eksponatów związanych z kolejnictwem. Można tu zobaczyć wyposażenie zawiadowcy, kasę biletową, stare dokumenty, stemple, urządzenia łączności (centrale, łącznice, telefony), a także semafory, lampy, sygnalizatory. W najdalszej części muzeum stoi makieta przedstawiająca plan rozbudowy parowozowni. Dzieci mogły tu zobaczyć na przykład telefon z tarczą do wybierania numeru. W erze komórek i ekranów dotykowych to dla nich coś nowego.
Według informacji na stronie internetowej parowozowni zwiedzanie muzeum jest płatne. Nikt nam jednak o tym nie wspomniał, więc zwiedziliśmy muzeum za darmo. Kupiliśmy pamiątkowy magnes na lodówkę z parowozem i poszliśmy za budynek, do warsztatu.
Warsztat
Warsztat znajduje się na tyłach hali postojowej. Warto tam zajrzeć i obejrzeć stare tokarki. Pan, który tam pracował, wyjaśnił nam, co się w tym warsztacie robi. Parowozów już się nie produkuje, więc nie ma też do nich części zamiennych. Żeby parowozy mogły jeździć, potrzebują serwisu. Gdy okazuje się, że brakuje jakiegoś elementu, wykonuje się go od nowa w warsztacie. Niesamowite.
