Naszą wakacyjną wyprawę rozpoczęliśmy dość późno, bo dopiero około godziny 9:00 rano. Zazwyczaj staramy się wyjechać wcześniej, by uniknąć dużego ruchu na drogach. Tym razem jednak pozwoliliśmy dzieciom na dłuższy sen, a sami mieliśmy okazję dopakować ostatnie bagaże. Jedno z naszych postanowień było takie, że podczas tej wyprawy nie będziemy się nigdzie spieszyć. W końcu były wakacje i nie musieliśmy gonić.
Trasę z Poznania do Wrocławia pokonaliśmy bardzo sprawnie. Po drodze widzieliśmy prace związane z budową nowego odcinka drogi ekspresowej S5. Od grudnia 2019 roku cała trasa z Poznania do Wrocławia prowadzi drogą ekspresową S5, więc dziś jedzie się nią jeszcze szybciej. We Wrocławiu zdecydowaliśmy się na krótką przerwę. Po około godzinie ruszyliśmy w dalszą drogę do Międzygórza, gdzie czekała nas pierwsza atrakcja naszego wyjazdu.
Ogród bajek w Międzygórzu
Postanowiliśmy zwiedzić Ogród Bajek w Międzygórzu. My, rodzice, byliśmy tam kilkanaście lat temu i chcieliśmy pokazać to miejsce naszym dzieciom. Ogród leży w lesie, około 30 minut pieszo od Międzygórza. Prowadzi do niego specjalnie oznaczony szlak turystyczny. Starsze dzieci dały radę pokonać trasę same, a Iwonkę wieźliśmy pod górę w wózku. Pchanie wózka momentami było dość wyczerpujące, szczególnie na ostatnich metrach, gdzie droga wiedzie po wyboistych kamieniach i wózek trzeba nieść.
Ciekawostka: Ogród Bajek założył w latach 20. XX wieku leśnik Izydor Kriesten. Przez ponad 20 lat tworzył bajkowe postacie z korzeni, gałęzi i kory. Od lat 80. ogrodem opiekuje się miejscowy oddział PTTK.
W końcu byliśmy na górze, a przed nami Ogród Bajek. Wyglądał tak samo jak w naszych wspomnieniach sprzed lat, jakby czas zatrzymał się tu na dobre. Kupiliśmy bilety i weszliśmy do ogrodu, żeby obejrzeć rzeźby postaci z bajek.
Ogród zwiedza się, spacerując alejkami wśród drewnianych rzeźb. Alejki są momentami bardzo strome, więc wózek zostawiliśmy przy wejściu. Co pewien czas mijaliśmy figurki bohaterów bajek i drewniane domki, np. domek z piernika, domek Baby Jagi, domek młodości. Do niektórych domków można wejść i wystawić głowę przez okienko, a ktoś z zewnątrz robi wtedy zdjęcie.
Spacerując, staraliśmy się rozpoznać, z której bajki pochodzi spotkany bohater. Niestety przy większości eksponatów nie było podpisów i do końca nie wiedzieliśmy, czy dobrze rozpoznaliśmy, kogo przedstawia figurka. Na trasie spotkaliśmy Koziołka Matołka (tak, tego z Pacanowa), Jasia i Małgosię z Babą Jagą, Smerfy, Krecika, Pinokia, Bolka i Lolka, Pszczółkę Maję, Shreka i Fionę, a także mniej znane postacie.
Gdy przechodziliśmy obok kompanów Kubusia Puchatka, dzieci zaniepokoiły się, że Prosiaczek siedzi w więzieniu. Tak naprawdę figurka Prosiaczka była w naprawie i nic złego mu się nie stało.
Odnieśliśmy wrażenie, że ogród od dawna się nie zmienia i nie pojawiają się w nim nowe figurki. Nic więc dziwnego, że dzieci nie znały bohaterów niektórych bajek. Chyba jedynym powiewem świeżości jest rzeźba Sponge Boba, a to trochę mało.
Schodzimy do Międzygórza
Po zwiedzeniu Ogrodu Bajek zeszliśmy do miasta. Tym razem, znając już trasę, postanowiliśmy odrobinę skrócić sobie drogę i wybraliśmy bardziej stromą ścieżkę. W górach schodzenie zawsze jest szybsze i łatwiejsze niż wchodzenie. Po drodze zatrzymaliśmy się przy leśnym źródełku. Ze szlaku, którym maszerowaliśmy, jest zejście do wodospadów, ale niestety ta trasa była w remoncie. Nie mieliśmy wyboru i musieliśmy zejść tą samą drogą, którą wchodziliśmy.
Warto wiedzieć: najbardziej znany wodospad w Międzygórzu, Wilczki, ma 22 metry wysokości i jest drugim co do wysokości wodospadem w polskich Sudetach. Do 1997 roku był o 5 metrów wyższy, ale powódź zniszczyła wtedy sztuczny próg z XIX wieku.
W Międzygórzu postanowiliśmy zjeść obiad w restauracji. Wybraliśmy jedną z tych, które są na końcu szlaku.
Do Czech
Gdy nasze brzuchy były już pełne, trzeba było jeszcze nakarmić auto. W drodze do granicy zatankowaliśmy na stacji benzynowej, a potem wjechaliśmy do Czech. Tam, lekko górzystymi drogami, dostaliśmy się do naszego kempingu. Trasa prowadziła dokładnie na południe i nie było tam żadnej drogi ekspresowej ani autostrady. Mogliśmy więc podziwiać czeskie wioski.
Co ciekawe, po minięciu granicy zauważyliśmy, że ruch samochodowy jest dużo spokojniejszy. Widać, że Czesi bardzo przestrzegają ograniczeń prędkości, szczególnie w terenie zabudowanym.
Na nocleg wybraliśmy Camping Hana. Gdy dotarliśmy na miejsce, przywitał nas napis „brak wolnych miejsc”. Całe szczęście, że wcześniej wysłaliśmy maila z prośbą o rezerwację miejsca. Jak się okazało, miejsce na nas czekało. Rozbiliśmy namiot, wykąpaliśmy się, zjedliśmy kolację i poszliśmy spać. Aha, podczas kolacji spojrzeliśmy w niebo, a nad kempingiem świeciły tysiące gwiazd. Przypomniało nam się powiedzenie: „W ilugwiazdkowym hotelu śpicie?”. My spaliśmy pod milionem gwiazd.
Do Międzygórza wróciliśmy w kwietniu 2023 roku, żeby stąd czerwonym szlakiem wejść na Śnieżnik.
