Wczoraj, po przeprawie przez kanał Thyborøn, dotarliśmy do Jutlandii Północnej, krainy wrzosu, piasku i słońca. Tego dnia chcieliśmy odwiedzić dwa najciekawsze miejsca, jakie stworzyła tu natura: Bulbjerg i wydmy przy Rubjerg Knude.
W nocy spadł krótki deszcz, więc dmuchane atrakcje były całe mokre. Dzieci (w oczekiwaniu na śniadanie) zapytały, czy mogą się pobawić. Gdy usłyszały „róbcie, co chcecie”, nie trzeba było czekać długo na efekt. Dzieci dokładnie wytarły dmuchańce ubraniami, które miały na sobie, i przemokły do suchej nitki. Szczęścia było przy tym co niemiara.
Po śniadaniu i szybkiej optymalizacji pakunków w aucie ruszyliśmy w drogę.
Bulbjerg
Pierwszym punktem programu był Bulbjerg, wapienna skała na wybrzeżu. Dawno temu była wyspą, ale z czasem połączyła się z lądem. Dziś z trzech stron otacza ją ląd, a od strony morza kończy się wysokim urwiskiem. Do Bulbjerg dojeżdża się od strony miejscowości Frøstrup, wśród przepięknych pastwisk, a potem drogą przez las. Jest to jedyny ptasi klif na lądzie stałym Danii i jedyne miejsce na lądzie stałym, gdzie gniazdują mewy trójpalczaste. Jest to też jedyna formacja skalna w Północnej Jutlandii. Oprócz ptaków górę zamieszkuje mnóstwo biedronek, które są dla nich pokarmem. Łańcuch pokarmowy widać tu jak na dłoni. Biedronek jest tyle, że idąc ścieżką, trudno ich nie zdeptać.
Na szczycie Bulbjerg jest punkt widokowy, najwyżej położone miejsce w okolicy. W czasie II wojny światowej niemieccy okupanci zbudowali na tej górze niewielką fortyfikację. Dziś mieści się w niej małe muzeum, które można zwiedzać. Gdy weszliśmy do środka, okazało się, że na jednej ze ścian zadomowiły się małe pisklaki, którym turyści najwyraźniej nie przeszkadzali.
Bulbjerg warto zobaczyć w dwóch odsłonach: z góry i z dołu. W obu miejscach są parkingi, więc łatwo dojechać tam autem. Z parkingu prowadzi też ścieżka na plażę. Do podnóża klifu idzie się po piasku, a na miejscu można zrobić pamiątkowe zdjęcie pod okazałą wapienną ścianą.
Z Bulbjerg pojechaliśmy dalej na wschód, przez spokojne miejscowości Fjerritslev i Aabybro. Ruch jest tu tak niewielki, że aż miło się jeździ. Nikt się nigdzie nie spieszy, a na drogach panuje spokój. Zresztą zobaczcie sami:
Rubjerg Knude
W pobliżu miejscowości Lønstrup zatrzymaliśmy się, by obejrzeć wydmy i latarnię morską Rubjerg Knude. To miejsce jest najwyższą częścią klifu nad Morzem Północnym na zachodnim wybrzeżu Danii.
Latarnia morska Rubjerg Knude powstała w 1900 roku i ma bardzo ciekawą historię. Zbudowano ją na trawiastym terenie, wśród ogrodów. Z czasem wokół budowli zaczęła się tworzyć wydma, która coraz bardziej zasłaniała światło latarni i tłumiła jej sygnał dźwiękowy. W latach 60. XX wieku światła nie było już widać zza wydm, a ciągłe odkopywanie latarni z piasku okazało się syzyfową pracą. W efekcie w 1968 r. latarnię wyłączono z użytku. Ponoć jeszcze w 1999 roku u stóp latarni działała kawiarenka. Pięć lat później piasek całkowicie zasypał podstawę budynku.
Dziś widać tylko górną część latarni. Wnętrze jest zasypane, żeby konstrukcja nie zawaliła się pod naporem piasku. Z każdym rokiem morze coraz bardziej wgryza się w ląd. Pierwotnie latarnia stała zaledwie 200 metrów od krawędzi klifu, a dziś ta odległość jest dużo mniejsza. Kto wie, jak długo jeszcze będzie można ją oglądać? Polodowcowy klif w tym miejscu ma wysokość od 30 do nawet 90 metrów. Ta znikająca z roku na rok latarnia jest unikalną atrakcją turystyczną w okolicy.
Warto wiedzieć: od naszej wizyty latarnia zmieniła miejsce. 22 października 2019 roku, gdy krawędź klifu była już bardzo blisko, 720-tonową wieżę przesunięto po szynach o 70 metrów w głąb lądu.
Do latarni idzie się około 1 km przez pastwiska, na których pasą się owce. Zaganiane przez psy pasterskie zwierzęta były dla dzieci świetną atrakcją. Tak zmotywowane dzieci sprawnie dotarły do latarni. W drodze powrotnej największą atrakcją było zbieganie i staczanie się z wydmy. Ilości piasku w kieszeniach nie liczyliśmy.
Hirtshals
To jeszcze nie koniec atrakcji tego dnia. Dalej pojechaliśmy do miejscowości Hirtshals - miasta portowego znanego podróżnikom udającym się do Norwegii. Tu znajduje się Nordsøen Oceanarium. Dotarliśmy do niego dość późno, godzinę przed zamknięciem, bo wyprawa do latarni trwała dłużej, niż myśleliśmy. W kasie spotkała nas miła niespodzianka. Pani, która sprzedawała bilety, powiedziała, że zwiedzenie całej ekspozycji zajmuje około 2,5 godziny, dlatego policzy nas z rabatem. W ten sposób weszliśmy do środka za pół ceny. Wyszło idealnie, bo w godzinę obejrzeliśmy wszystko i czasu w zupełności nam wystarczyło. Pani, szacując czas zwiedzania, chyba zakładała, że obejrzymy każdą prezentację multimedialną.
Czy warto wybrać się do oceanarium? Można w nim zobaczyć fokarium i ogromne akwarium z rybami (4,5 mln litrów wody i 3000 ryb), przed którym jest widownia przypominająca amfiteatr. Jest tam też symulator statku i symulator siły wiatru, kokpit okrętu oraz mnóstwo sprzętu do badania Morza Północnego. Nie brakuje też placów zabaw dla dzieci. W nawiązaniu do tematyki miejsca zjeżdżalnie i konstrukcje do wspinania umieszczono wewnątrz wieloryba. My nie żałowaliśmy spędzonego tam czasu. Szczególnie zabawnie było, kiedy jedna z fok, widząc, że idę, zgrabnie wyskoczyła z wody i mnie ochlapała. Żałowałem, że akurat w tym momencie nie miałem włączonej kamery.
Ciekawostka: główny zbiornik Nordsøen Oceanarium, ten z 4,5 mln litrów wody, to największe akwarium w Europie Północnej.
Została nam jeszcze droga na kemping. Na poprzednim kempingu dostaliśmy drukowany katalog kempingów sieci DK-CAMP, więc mieliśmy w czym wybierać. Dzieci wybrały kemping z basenem.
Skagen Camping
Nocowaliśmy na kempingu Skagen Camping w Skagen, najdalej na północ wysuniętym miasteczku Jutlandii. Nie trafiliśmy tu przypadkiem: jak wspominaliśmy wcześniej, Skagen (a właściwie Grenen) był na naszej liście miejsc, które koniecznie trzeba zobaczyć w Danii. Tego dnia nie mieliśmy już jednak siły, żeby tam pójść. Wieczór spędziliśmy na basenie, ale kąpiel była krótka. Przez wiatr na cyplu (ląd ma tu zaledwie 3,5 km szerokości) i zachodzące słońce woda w basenie była zimna.
Okolica była tak ładna, że wybrałem się na trening biegowy. Przebiegłem z kempingu na brzeg Morza Północnego, potem w stronę miasta na brzeg Morza Bałtyckiego i z powrotem na kemping. To był jeden z ciekawszych treningów w moim życiu. Domy schowane przed wiatrem wśród wydm i otulone krzewami, małe uliczki dojazdowe i całkowita cisza: taka przyroda sama zachęca do biegania. Nic dziwnego, że Skagen słynie z maratonu, który odbywa się tu co roku. Kto wie, może kiedyś będzie mi dane wystartować w tym biegu…
Pole namiotowe było ładnie utrzymane. Miało plac zabaw, basen, zaplecze kuchenne i sanitarne oraz dostęp do prądu. Gości było niewielu, więc panowały cisza i spokój. Noc minęła szybko, choć podobno było trochę zimno. To znak, by zaplanować zakup nowych, cieplejszych śpiworów dla wszystkich.
Koniecznie obejrzyjcie nasz filmik, żeby zobaczyć to, co opisaliśmy:
