Szósty dzień wyprawy rowerowej zaczęliśmy na kempingu Aakirkeby Camping i od rana wyglądał on zupełnie inaczej niż poprzednie. W planie mieliśmy zwiedzanie lasu Almindingen.
Mokry poranek w Aakirkeby
Rano przywitał nas deszcz. Pierwszym wyzwaniem było zwinąć mokry namiot, kolejnym - przedostać się pod dach i w suchych warunkach zjeść śniadanie. Deszcz padał z przerwami. Gdy na chwilę przestawało, dzieci wybiegały z budynku, żeby pograć w szachy, po czym znów musiały się chować.
Pojawiło się pytanie: czy uda nam się zrealizować zakładaną trasę? Mieliśmy w zanadrzu plan B na niepogodę, ale miejsca zaplanowane na ten dzień były tak ciekawe, że szkoda byłoby z nich rezygnować. Zerknęliśmy na prognozę w telefonie. Według aplikacji deszcz miał przestać padać około godziny 10:00, a to była dobra pora na wyruszenie w trasę.
O 10:00 zgodnie z prognozą przestało padać. Droga była mokra, ale dało się jechać. Jeszcze ostatnia partyjka szachów i byliśmy gotowi na kolejne kilometry pięknych tras rowerowych.
Pierwszy postój zrobiliśmy w centrum miasteczka Aakirkeby przy sklepie spożywczym. Kupiliśmy banany, wodę i Colę. Z miasteczka pojechaliśmy na północ.
Las Almindingen
Pierwszy odcinek pokonaliśmy drogą rowerową, a później lokalnymi wiejskimi drogami. Po 7 km dotarliśmy do skraju lasu Almindingen i od tego miejsca jechaliśmy już drogą leśną. Na drzewach zauważyliśmy charakterystyczne oznaczenia szlaków rowerowych, dzięki którym łatwo było trzymać właściwy kierunek. Co pewien czas mijaliśmy rowerzystów jadących z naprzeciwka.
Najnudniejszy przejazd mieliśmy już za sobą. W obrębie lasu Almindingen odległości między miejscami, które chcieliśmy zobaczyć, były małe. Czekała nas jednak jeszcze niespodzianka - przewyższenia, ale o tym za chwilę.
Bastemose
Pierwszy przystanek zaplanowaliśmy przy jeziorku Bastemose. Aby dotrzeć do celu, musieliśmy podjechać od strony północnej, gdzie znajdował się pomost. Zostawiliśmy tam rowery. Na miejscu okazało się, że jeziorko jest zarośnięte i obecnie są tam tereny podmokłe. Dzieci mogły się przekonać, w jaki sposób natura zmienia krajobraz. Jeszcze niedawno było tu jeziorko, a teraz powoli zarasta. Kto wie, może za parę lat będzie tu polanka?
Dzieci nie kryły zdziwienia. Przyjechaliśmy zobaczyć jeziorko, a zastaliśmy podmokłą łąkę. Nie dało się jednak po niej chodzić, bo teren był bagnisty. Z pomostu był bardzo ładny widok na całą okolicę.
Bornholms Travselskab
Po chwili spędzonej przy Bastemose ruszyliśmy dalej. Po przejechaniu niespełna kilometra asfaltową drogą dojechaliśmy do toru wyścigów konnych Bornholms Travselskab. Nigdy wcześniej nie byliśmy na torze wyścigowym. Co ciekawe, po przyjechaniu na miejsce zobaczyliśmy, że można przejść przez kasy i wejść na teren toru. Nie było żadnej bramy ani nikogo z obsługi. Zostawiliśmy rowery przed budynkiem kas i postanowiliśmy wejść na chwilę do środka. Nie chcąc być niegrzecznymi, przespacerowaliśmy się tylko do trybun i wróciliśmy do rowerów. Wewnątrz widzieliśmy tor, po którym w czasie zawodów biegają konie. Były tam też duża tablica wyników, trybuny i kasy do obstawiania zakładów.
Na torze nie było żadnego pracownika, a cały teren był nieogrodzony i niestrzeżony. Szok. W Polsce nie ma takich miejsc, chyba że są opuszczone. Nie wiadomo dlaczego, ale u nas ludzie obawiają się siebie nawzajem. W takim miejscu w obawie przed złodziejami byłaby zamknięta brama, ochroniarz albo alarm. Mieliśmy wrażenie, że na Bornholmie ochroniarze są niepotrzebni, bo ludzie po prostu nie kradną. Brzmi niemożliwie, ale tak to wyglądało.
Tego dnia, gdy zwiedzaliśmy tor, nie odbywały się żadne wyścigi. Żeby poczuć emocje gonitwy, trzeba by przyjechać tu w czasie zawodów.
Po chwili wróciliśmy do rowerów i zaplanowaliśmy dalszą drogę na bardziej szczegółowej mapie. Przed nami były jeszcze cztery ciekawe miejsca do obejrzenia w lesie Almindingen.
Ruiny zamku Gamleborg
Najpierw podjechaliśmy obejrzeć ruiny zamku Gamleborg. Nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę, czego się spodziewać. W pobliżu zobaczyliśmy drogowskazy do Gamleborg. Nie wiedzieliśmy, czy da się tam wjechać rowerami. Pierwszy drogowskaz kierował na małą leśną drogę, a drugi na szeroki dukt. Wybraliśmy drugi wariant. Po chwili zobaczyliśmy ruiny zamku Gamleborg, tyle że po drugiej stronie wąwozu. Szybko rozeznaliśmy się w terenie i znaleźliśmy miejsce, gdzie można było zostawić rowery i pójść na krótkie zwiedzanie.
Zamku prawie nie było widać. Zostały w zasadzie tylko resztki fundamentów. Zachował się jednak mniej więcej obrys budowli, więc można było sobie wyobrazić, jak przed laty wyglądał ten gród.
Kiedyś zamki były budowane w kształcie owalu. Gamleborg postawiono w okresie wikingów. Lokalizacja pośrodku wyspy umożliwiała rządy nad całym Bornholmem. W X wieku cała wyspa została podporządkowana królowi duńskiemu, a Gamleborg wykorzystano do ochrony królewskich zdobyczy terytorialnych. Dostęp do twierdzy był możliwy przez wejścia od południa i północy, gdzie zbocza skarpy są najmniej strome. Uważa się ją za najstarszą warownię na Bornholmie. Około 1100 roku wzmocniono ją murem z kamienia. Gamleborg opuszczono około roku 1150.
Dziś w miejscu, gdzie stał kiedyś gród, rosną głównie jeżyny. Dzieci rzuciły się na pyszne owoce lasu.
Pogoda się bardzo poprawiła. Pojawiło się słońce, a o porannym deszczu już prawie nikt nie pamiętał. Może jedynie namiot, który jeszcze był odrobinę mokry.
Do kolejnego miejsca pojechaliśmy bardzo stromym zjazdem. Kręta droga wiodła z górki, a z ziemi wystawały korzenie drzew. Przejazd tą trasą z przyczepką towarową był ciekawym przeżyciem.
Dolina echa Ekkodalen
Dotarliśmy do Doliny Echa. To przepięknie położona dolina u stóp ogromnej skały, z której przed chwilą zjeżdżaliśmy. Dzięki skalnej ścianie słychać tu echo. Miejsce cieszyło się dużą popularnością wśród turystów. Na miejscu zobaczyliśmy parking pełen samochodów, a na drodze prowadzącej wzdłuż doliny było mnóstwo ludzi.
Jadąc drogą, sprawdzaliśmy co chwilę, w którym miejscu echo słychać najlepiej. Zresztą nie tylko my zmuszaliśmy echo do odpowiedzi na okrzyki. Było całkiem śmiesznie, gdy jedna grupa turystów postanowiła udawać echo. Na nasze okrzyki odpowiadali za echo. Uśmialiśmy się.
Przejechaliśmy do miejsca, w którym echo było słychać najmocniej. Sprawdziliśmy, czy odpowiada na nasze wołanie. Echo było słychać, chociaż ciszej, niż sobie wyobrażaliśmy.
Teren między drogą a skalną ścianą służył za pastwisko, ogrodzone elektrycznym pastuchem. Dzieci, bardzo zaciekawione, jak działa elektryczne ogrodzenie, postanowiły dotknąć drutu, by sprawdzić, czy płynie tam prąd. Reakcja dzieci na „kopnięcie” była bardzo śmieszna.
Po miłej chwili w Dolinie Echa ruszyliśmy w stronę ruin kolejnego zamku. Próbowaliśmy przedostać się pod skalną ścianę, ale gdy zobaczyliśmy, że dalej droga prowadzi stromymi schodami, zrezygnowaliśmy ze wspinaczki z ciężką przyczepką i sakwami. Nie pozostało nam nic innego, jak objechać górkę dookoła.
Ruiny zamku Lilleborg
Kilkaset metrów dalej znajdowały się ruiny kolejnego zamku. Tym razem była to twierdza Lilleborg położona nad małym jeziorkiem w lesie. Zachowało się tam więcej ścian niż w widzianym przed momentem zamku Gamleborg, ale zdecydowanie mniej niż w Hammershus.
Agatka stwierdziła nawet, że zamku Hammershus nie zapomni, a ten tutaj jest brzydki, bo niewiele z niego zostało.
Ciekawostka: Lilleborg zbudowano za panowania króla Swena III Grathe, około połowy XII wieku. Stała na 16-metrowej skale otoczonej wodą i była mniejsza, ale łatwiejsza do obrony niż Gamleborg, z której mieszkańcy przenieśli się właśnie tutaj. W 1259 roku warownię zdobył i zniszczył brat arcybiskupa Lund razem z księciem Rugii Jaromarem.
Wieża widokowa Rytterknægten
Kolejnym przystankiem na trasie była wieża widokowa Rytterknægten, która znajdowała się w najwyższym punkcie lasu Almindingen. Żeby dotrzeć do wieży, musieliśmy przez chwilę jechać pod górkę. Na szczęście nie było stromo, odcinek był krótki, a droga asfaltowa.
Na górze weszliśmy na wieżę widokową. Las Almindingen leży pośrodku Bornholmu, więc przy ładnej pogodzie, a taką właśnie mieliśmy, widać stąd całą wyspę. Bez problemu zobaczyliśmy latarnię morską Dueodde, na której byliśmy 2 dni wcześniej. Widać też było cel tego dnia, czyli największe na wyspie miasto Rønne.
Dolna część wieży była zbudowana z granitu, a górę stanowiła konstrukcja stalowa. Na szczycie wieży była galeria, dzięki której mogliśmy patrzeć w każdą stronę.
Ciekawostka: Rytterknægten to najwyższy punkt Bornholmu (162 m n.p.m.). Granitową wieżę Kongemindet mieszkańcy wyspy ufundowali ze składek w 1856 roku, na pamiątkę wizyty króla Fryderyka VII. Stalową nadbudowę dodano w 1899 roku, bo wyrośnięte drzewa zasłoniły widok. Dziś stalowej części już nie ma i według Destination Bornholm przez najbliższe lata nie wróci, ale granitowa wieża jest otwarta dla zwiedzających. Sprawdziliśmy to w listopadzie 2026 roku.
Pod wieżą był sklepik i stały ławeczki. To był dobry moment, żeby coś zjeść przed dalszą trasą. Wyciągnęliśmy kuchenkę gazową i ugotowaliśmy obiadek, a po nim przyszła pora na lody.
W drogę do Rønne
Każda górka ma to do siebie, że im trudniej się na nią wjeżdża, tym szybciej się z niej zjeżdża. Z góry zjeżdżaliśmy leśną drogą.
Podczas zjazdu w pewnym momencie Krzyś podjechał zbyt blisko roweru Agaty i doszło do kraksy. Krzyś przeleciał przez kierownicę i wylądował na ziemi. Tak kończy się brak uwagi na rowerze. Na szczęście skończyło się na lekkim otarciu. Las Almindingen opuściliśmy dość szybko, bo cały czas jechaliśmy z górki.
Poruszaliśmy się na południe. Jechało nam się bardzo dobrze. Po drodze mijaliśmy ogromne pola kukurydzy. Dzieci próbowały nawet oszacować, ile kolb kukurydzy nas otacza.
Jechaliśmy w kierunku Rønne. Po drodze minęliśmy kościół rotundowy w Nylars. Na zwiedzanie nie mieliśmy specjalnie ochoty, bo widzieliśmy już kościoły rotundowe w Nyker i w Østerlars. Zrobiliśmy jedynie pamiątkowe zdjęcie i pojechaliśmy dalej.
Nagle przy drodze rowerowej ukazały nam się kamienie z malowidłami. Było to dla nas wielkim zaskoczeniem, bo nigdzie nie znaleźliśmy wcześniej informacji na ich temat. To Slaus Stene, czyli „kamienie Slaua”. Stworzył je miejscowy rolnik Hans Schouv Andersen, nazywany Slau, który aż do śmierci w 2007 roku rzeźbił i malował kamienie i ustawiał je w tym miejscu.
Wróciliśmy na szlak rowerowy, który ku naszemu zdziwieniu prowadził przez sam środek pola golfowego Bornholms Golf Klub.
Galløkken Strand Camping Bornholm
Po przyjechaniu do Rønne skierowaliśmy się prosto na nasz kemping.
Wybraliśmy kemping blisko portu, bo następnego dnia wcześnie rano odpływał nasz prom. Za nocleg zapłaciliśmy z góry, bo rano biuro otwierało się dopiero o tej godzinie, o której prom wypływał.
Nauczeni doświadczeniem z podróży promem w pierwszą stronę, postanowiliśmy lepiej przygotować się do rejsu. Widząc, co mamy w przyczepce, stwierdziliśmy, że trzeba zrobić zakupy. W okolicy znaleźliśmy sklep Superbrugsen Rønne Syd. Problem polegał tylko na tym, że zamykano go za 10 minut. Biegliśmy! Szczęśliwie udało nam się dobiec i jako ostatni klienci zrobiliśmy zakupy. Pracownicy trochę się dziwili, że tak na ostatnią chwilę wpadliśmy do sklepu.
Wieczór i poranek następnego dnia zleciały na zabawach na kempingu. Namiot rozbiliśmy zaraz przy placu zabaw. Przejechaliśmy tego dnia 32,77 km.
Prom do Niemiec
Prom do Niemiec był dużo mniejszy od tego, którym płynęliśmy na Bornholm, więc nie dało się biegać po pokładzie. Usiedliśmy w przedziale z łóżkami i tak dopłynęliśmy do Sassnitz, gdzie czekał na nas samochód. Nie obyło się bez niespodzianki. Nagle rozległ się na promie alarm. Szczęśliwie okazało się, że to błąd czujnika i nic nam nie groziło. Obsługa promu przeprosiła za incydent, ale ci, którzy wcześniej spali, po takiej dawce adrenaliny już nie zasnęli.
I tak oto nasza wyprawa na Bornholm dobiegła końca.
