Trzeciego dnia naszej letniej wyprawy rowerowej przez Bornholm ruszyliśmy z kempingu Sandkaas Familiecamping na północno-zachodnim krańcu wyspy w kierunku jej północno-wschodniego narożnika. Trasa zaplanowana na ten dzień wiodła głównie wzdłuż wybrzeża.
Sandkaas
Rano obudziliśmy się na tyle wcześnie, że jeszcze cały kemping spał. Zjedliśmy śniadanie i dzieci przez chwilę pobawiły się na placu zabaw. Plac był bardzo ciekawy, bo oprócz zwykłych urządzeń do zabawy stały na nim małe domki udające różne miejsca, takie jak komisariat policji, poczta czy bank, a także łódź.
Zaraz po wyjechaniu z kempingu Agatka stwierdziła: "Tato, zbiera nam się na burzę". I faktycznie, po chwili się rozpadało. Nie zdążyliśmy nawet na dobre wyjechać z miasteczka, a deszcz już zmusił nas do postoju. Zabezpieczyliśmy to, co mogłoby zmoknąć, czyli namiot i kamery. Byliśmy twardzi i pojechaliśmy dalej w deszczu. Po drodze minęliśmy grupę rowerzystów, którzy jechali w tę samą stronę i równie dzielnie pokonywali w deszczu kolejne kilometry drogi rowerowej.
Bornholm ma gęstą sieć dróg rowerowych, więc większość tras można tu bezpiecznie przejechać rowerem. Tym razem jechaliśmy drogą rowerową, która prowadziła wzdłuż dość ruchliwej drogi krajowej. Po dwóch poprzednich dniach wiemy już, że zdecydowanie bardziej lubimy ścieżki rowerowe prowadzące przez bezdroża albo drogi o małym ruchu samochodowym.
Jadąc w kierunku Gudhjem, zauważyliśmy przy drodze punkt informacyjny. Zatrzymaliśmy się na chwilę i okazało się, że stoimy w miejscu, w którym kiedyś odnaleziono grobowce z epoki brązu.
Wodospady Døndalen
Po chwili dojechaliśmy do pierwszej atrakcji tego dnia, wodospadów Døndalen. Przy drodze był duży parking dla samochodów, a z niego w głąb lasu prowadziła leśna droga do wodospadów. Była na tyle przejezdna, że dużą jej część pokonaliśmy na rowerach. Dopiero pod koniec zaczęło się dość strome zejście. Tam, w środku lasu, zostawiliśmy rowery i dalej poszliśmy pieszo. „Wodospady” to trochę zbyt wyszukana nazwa na to miejsce. Owszem, woda spływała po kamieniach, ale żadnego widowiskowego wodospadu tam nie było. Co ciekawe, jest to najwyższy wodospad w Danii. Mimo to fajnie było zrobić sobie krótką przerwę od jazdy na rowerze i powspinać się po skałkach i stromych zboczach. W niektórych miejscach dzieci chwytały się zwisających korzeni drzew, dzięki którym udawało im się wejść wyżej.
Warto wiedzieć: wodospad w dolinie Døndalen ma około 20 metrów wysokości i jest uznawany za najwyższy w Danii. Najwięcej wody płynie tu wiosną, gdy topnieją śniegi, więc latem, tak jak u nas, można zastać tylko strumyk spływający po kamieniach.
Po chwili wróciliśmy do rowerów. Zjechaliśmy na drogę rowerową i po kilkuset metrach zatrzymaliśmy się przed kolejną atrakcją. Drogowskaz przy głównej drodze kierował do Bornholms Kunstmuseum, czyli bornholmskiego muzeum sztuki. Muzeum nie było jednak w planie wycieczki, bo dzieci by tego nie zniosły. Skorzystaliśmy tylko z parkingu rowerowego przed muzeum. Trzeba przyznać, że był wyjątkowy: pięknie oznakowany, przy samym wjeździe do muzeum i osłonięty od wiatru roślinnością. Gdy rowery stały już na miejscu, ruszyliśmy zobaczyć klif tuż za budynkiem muzeum. W jego urwisku kryły się jaskinie.
Jaskinie w klifach Helligdomsklipperne
Klify noszą nazwę Helligdomsklipperne, a najbardziej znane jaskinie w ich urwisku to Sorte Gryde, Tørre Ovn i Våde Ovn. Żeby dotrzeć do jaskini, którą zwiedzaliśmy, trzeba było zejść po kilkudziesięciu schodach na brzeg morza. Potem szliśmy po ogromnych kamieniach, a następnie stalowym mostkiem przedostaliśmy się nad szczelinę. Tam czekała nas drabinka, po której zeszliśmy w głąb szczeliny. W końcu przed nami ukazał się otwór będący wejściem do środka. Jaskinia miała kilkanaście metrów długości i kilka wysokości, ale niespełna metr szerokości! Dobrze, że w podręcznym plecaku mieliśmy latarkę. Dzięki niej łatwiej było zwiedzać wnętrze jaskini. Wewnątrz skał temperatura była dużo niższa niż na zewnątrz, a ściany jaskini były mokre od wody. To niesamowite miejsce, które ukazuje piękno przyrody Bornholmu. Zdecydowanie warto się tu wybrać.
Ciekawostka: Helligdomsklipperne to cały odcinek pionowych klifów o wysokości do 22 metrów między Gudhjem a Tejn. Na poziomie morza kryje się tu kilka jaskiń: Sorte Gryde, Tørre Ovn i Våde Ovn. Nazwa, oznaczająca mniej więcej „skały sanktuarium”, pochodzi od świętego źródła przy plaży.
Gudhjem
Po powrocie do rowerów ruszyliśmy dalej w kierunku miasteczka Gudhjem. Czekała nas długa, prosta i przez to dość monotonna droga. O wiele lepiej jeździ się krętymi ścieżkami, gdy co chwilę widać przed sobą coś nowego. Tym razem przed nami było tylko miasteczko, które z każdym obrotem pedałów przybliżało się do nas. Spotkała nas też mała niespodzianka: droga rowerowa się skończyła i musieliśmy jechać Helligdomsvej, czyli zwykłą drogą krajową. Trasa prowadziła przeważnie z górki, więc mogliśmy się mocno rozpędzić i z rozpędu pokonywać kolejne łagodne wzniesienia. W końcu Gudhjem! Na początku miasteczka stroma droga prowadzi w dół, do centrum. My pojechaliśmy jednak prosto, do wiaduktu, i centrum oglądaliśmy z góry. Od tego miejsca zaczynał się ładny odcinek drogi rowerowej.
Plan był taki, by w Gudhjem zjeść obiad i uzupełnić zapas wody. Znaleźliśmy sklepik Dagli Brugsen, podobny do polskiej Biedronki. Przed nim stały ławeczki, na których świetnie dało się przygotować posiłek. Na końcu uliczki był Gudhjem Camping, ale nie tu mieliśmy nocować. Według planu Gudhjem było dopiero półmetkiem trasy.
Z Gudhjem odpływają statki na malutką wyspę Christiansø, więc można stąd wybrać się na jednodniowy rejs. To dobra wiadomość dla tych, którzy mają ochotę popłynąć na te maleńkie duńskie wyspy.
Do Østerlars
My natomiast po odpoczynku ruszyliśmy w kierunku kościółka rotundowego w Østerlars. Droga rowerowa prowadziła nas przez pola i lasy. Podziwialiśmy piękne wiejskie krajobrazy. Ten odcinek różnił się od porannego pod każdym względem. Rano padał deszcz, a teraz świeciło piękne słońce. Rano jechaliśmy w dużym ruchu samochodowym, a teraz otaczały nas cisza, polna droga i śpiew ptaków. Nawet gdy wyjeżdżaliśmy na asfalt, nie mijały nas żadne samochody. Jechało nam się bardzo dobrze. Można powiedzieć, że nawet za dobrze, bo kierując się znakami drogi rowerowej, minęliśmy kościół w Østerlars. Okazało się, że kościół stoi poza miejscowością Østerlars, do której dojechaliśmy. Żeby do niego dotrzeć, musieliśmy się cofnąć asfaltem o około kilometr.
Svaneke
Dalej pojechaliśmy przez Østermarie zwykłą drogą w kierunku Svaneke. Droga była na przemian z górki i pod górkę. Przy wjeździe do miejscowości zobaczyliśmy piękny wiatrak, z którym koniecznie chcieliśmy mieć zdjęcie.
Potem przejechaliśmy wąskimi uliczkami Svaneke do zabytkowych armat ustawionych nad brzegiem morza (obok wędzarni ryb).
Armaty w tym miejscu miały kiedyś bronić wyspy przed Szwedami. Jak wynikało z opisu, te, które oglądaliśmy, nie są jednak oryginalnymi duńskimi armatami, lecz egzemplarzami przywiezionymi z Rosji. Dalej skierowaliśmy się do portu, a stamtąd do latarni morskiej w Svaneke. Stoi ona na najdalej wysuniętym na północny wschód skrawku Bornholmu.
Obok latarni był nasz kemping, Hulehavn Svaneke Camping. Na liczniku mieliśmy 38,6 km. Rekord!
Dzieci nie wyglądały na zmęczone. Najpierw poszły na lody, a potem rozbiliśmy namiot. Następnie dzieci pobiegły na plac zabaw, a ja do kuchni, żeby ugotować kolację. Na tym kempingu było wyjątkowo dużo gości, więc nie brakowało ciekawych spotkań. W recepcji spotkaliśmy dwie rodziny z Polski, a naszymi sąsiadami była bardzo sympatyczna para rowerzystów z Francji.
Wieczorem chcieliśmy wykąpać się w morzu, ale niestety woda była czarna od glonów (jakby zakwitła). Na jej widok zrezygnowaliśmy i poszliśmy się umyć do kempingowej łazienki.
Mieliśmy wrażenie, że to jeden z popularniejszych kempingów. Może jednak po prostu przypadkiem trafiliśmy na taki tłum.
