Pod koniec lipca 2017 roku wyjechaliśmy z dziećmi na trzytygodniową wyprawę na Bałkany.
Jak się zapakowaliśmy
Jako środek transportu wybraliśmy nasz samochód, Forda Tourneo Custom. Busik idealnie nadaje się na długie trasy. Musieliśmy tylko trochę pomyśleć, jak najlepiej wykorzystać jego przestrzeń bagażową.
Ma trzy rzędy siedzeń, a za trzecim rzędem jeszcze metr bagażnika. Z wersji 8-osobowej zrobiliśmy na szybko wersję na 7 osób, wyciągając jeden fotel z drugiego rzędu. Dzięki temu łatwiej wsiadać i wysiadać. Jedno miejsce w zapasie w trzecim rzędzie miało pomóc w sytuacji awaryjnej, gdyby naszej najmłodszej podróżniczce nie podobała się podróż.
Jak wiadomo, w samochodach, które mają z tyłu klapę podnoszoną do góry, najtrudniej jest zapakować górny narożnik bagażnika. Rzeczy ułożone pod sam dach są też trochę niebezpieczne, gdy przyjdzie ostro zahamować. Nasz pojazd jest wersją osobową, więc nie ma ściany grodziowej oddzielającej przestrzeń bagażową. Trzeba było coś wymyślić, więc zabrałem się za konstruowanie zabudowy auta.
Wpadłem na pomysł, by nie używać w ogóle walizek, plecaków czy toreb, tylko spakować się do skrzynek magazynowych. Skrzynki można stawiać jedną na drugą i wystarczy zbudować „szafę”, w której będą stały. Konstrukcję udało się zbudować w jeden dzień, od pomysłu do realizacji. Po drodze trzeba było ją dwukrotnie poprawiać, bo okazało się, że ścianki bagażnika nie są pionowe, tylko zaokrąglone, a tego na początku nie zmierzyłem. W końcu się udało. Efekt końcowy wygląda tak:
Jak widać na zdjęciu, zabudowa dzieli się na trzy części funkcjonalne. Dolna część przewidziana jest na rzeczy cięższe. W trakcie naszej podróży trzymaliśmy tam przede wszystkim zapasy jedzenia i wyposażenie kuchni. W dolnej części zabudowy mieściło się łącznie 6 skrzynek (trzy kolumny po dwie). Każda kolumna miała na dole dużą skrzynkę, a na niej leżała albo średnia, albo dwie małe. W dwóch dużych były zapasy jedzenia, a w jednej dużej i jednej małej przybory kuchenne.
Część środkowa to półka na stolik turystyczny i dwie kuchenki gazowe z nabojami. Stolik był potrzebny dość często, a dzięki temu zawsze mieliśmy go pod ręką. Kuchenki mieliśmy dwie, chociaż używaliśmy jednej. Druga była zapasem na wypadek awarii albo na sytuacje, gdy trzeba było ugotować dwie rzeczy jednocześnie.
Górna część zabudowy jest bardzo podobna do dolnej, z tym że w prawym górnym rogu nie mieściła się już mała skrzynka ze względu na zaokrąglenie tapicerki. Były tam więc trzy kolumny skrzynek, ale skrajnie lewa miała górną część zajętą tylko do połowy. W górnej części zapakowaliśmy lżejsze rzeczy, takie jak ubrania dzieci, buty, kosmetyki i ręczniki.
Czy takie ułożenie skrzynek było dobre? Tak, sprawdziło się. Skrzynki pasują do siebie rozmiarem, więc mogliśmy je wstawiać w dowolne miejsce. W trakcie podróży trochę zmieniliśmy zawartość niektórych z nich. Zapasy jedzenia w miarę ich zjadania zmieściły się w jednej skrzyni, a ich miejsce zajęły „brudy”, czyli przenoszone ubrania do prania.
Oprócz skrzynek w bagażniku mieliśmy jeszcze małe torby z rzadziej potrzebnymi rzeczami. Trzymaliśmy je pod siedzeniami. Namiot wkładaliśmy pomiędzy zabudowę a tylny rząd siedzeń. Obok niego miała swoje miejsce wanienka do kąpieli dla Iwonki, a w niej zabawka pchacz, bo Iwonka uczyła się na wyjeździe stawiać pierwsze kroki.
W miejscu fotela wymontowanego z drugiego rzędu stanęła lodówka turystyczna. Prąd zapewniała fabryczna przetwornica, zamontowana między siedzeniami kierowcy i pasażera. Za jej pomocą ładowaliśmy elektronikę w czasie jazdy.
Do tego dochodził jeszcze box dachowy, który dał nam dodatkowe 520 litrów pojemności na to, co było potrzebne na nocleg. Na dach tradycyjnie już poszły materace dmuchane, okrycia przeciwdeszczowe i śpiwory. W dalszej części wyprawy na dach trafiały też brudne ubrania, które zamierzaliśmy wypakować dopiero po powrocie do domu.
Pakowanie do skrzynek i podział rzeczy zajęły nam chyba z 5 wieczorów. Musieliśmy wszystko skompletować i dokupić to, czego brakowało.
Plan podróży
Zaplanowałem wakacje jako wycieczkę objazdową. Tam, gdzie to było możliwe, staraliśmy się pokonać trasę w czasie południowej drzemki Iwonki. Dzięki temu unikaliśmy wielogodzinnej jazdy. Najtrudniejsze były pierwsze dwa dni i ostatnie dwa, bo wtedy pokonywaliśmy najwięcej kilometrów i w samochodzie spędzaliśmy prawie cały dzień.
W pozostałe dni było już luźniej i trasa zajmowała dziennie od 2 do 4 godzin.
Plan dnia wyglądał mniej więcej tak: rano po śniadaniu zwijaliśmy namiot, pakowaliśmy wszystkie rzeczy do samochodu i jechaliśmy do następnego miejsca. W czasie jazdy Iwonka spała. W zależności od dnia jechaliśmy albo coś zwiedzić po drodze, albo od razu do kolejnego kempingu. Obiad jedliśmy albo po drodze w restauracji, albo na miejscu, jako obiadokolację gotowaną na kempingu.
Celem wyprawy było dotarcie do Albanii i zwiedzenie jej najciekawszych miejsc. Przez pierwsze 12 dni jechaliśmy na południe, docierając prawie do granicy z Grecją, a przez kolejne 11 dni wracaliśmy na północ.
W kolejnych wpisach postaramy się opisać każdy dzień szczegółowo.
